ทำไมทุกคน ถึงขยันอัพเสปซ กันจังนะ...

เราไม่เห็นจะมีอะไรจะเขียนเลย !!

แต่เรามีเรื่อง อยากเล่าให้ฟัง

มันไม่ใช่เรื่องของเราหรอก

และมันก็ไม่ได้จะเกี่ยวข้องกับชีวิตของเรานัก

แต่ว่ามันเกี่ยวข้องกับชีวิตน้อยๆ สี่ขา

เจ้าหนู ที่ชื่อซัมซุง

กับชะตากรรมของมัน ที่ยังมืดมน

------------

ซัมซุง เป็นนลูกสุนับ สีน้ำตาล

หน้าคมสัน ตากลมโต หูพับ เป้นเอกลักษณ์

เรื่องขอมัน เริ่มต้นขึ้น ในคืนที่ฝนตกและอาหาศหนาวเย็น

(ข้อความด้านล่างนำมาจาก กระทู้ของคุณใบมอส จากบอร์ดพันทิป )

-

แม่ของซัมซุง ใช้ชีวิตจรจัดอยู่อย่างลำบากกลางสังคมเมืองที่ศิวิไลซ์

บ้านของเธอ เป็นเพียงซอกหลืบเล็กที่อยู่ใต้ตึกสูงตระการ

หลังจากเธอคลอดลูกน้อยได้ไม่ถึงสามอาทิตย์ ก็ถูกชายฉกรรจ์หลายคน รุมทำร้าย
ด้วยความที่ห่วงลูก เธอจึงใช้วิธีวิ่งวน และไม่ยอมผละหนีไปไหนไกล แม้จะเจ็บหนัก
สุดท้าย เธอเองต้องจนมุม...

... เลือดสีแดงไหลออกจากร่าง เช่นเดียวกับดวงวิญญาณ
สายฝนกำลังทำงานอย่างหนัก เพื่อชะล้างคราบเลือด
แต่ก็ยังทิ้งไว้ซึ่งร่องรอยความโหดร้ายของมนุษย์ และ ชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ข้างหลัง
จากเหตุการณ์ครั้งนั้น มีลูกน้อยเพียงหนึ่งเดียวที่รอด เด็กผู้ชาย ตัวกลม ขนสีน้ำตาล
ระหว่างทางไปโรงพยาบาล เด็กผู้ชายที่ป่วยหนักอยู่บนตัก ร้องไห้โยเย
เราได้แต่เห่กล่อมตามประสา เราบอกว่า “ไม่ต้องกลัวนะลูก”
เค้าหยีตามองเราเล็กๆ และยอมสงบโดยดี ก่อนผล็อยหลับอย่างสุขใจ

ทุกวันคือการฟูมฟัก ดูแล จนถึงวันที่ซัมซุงแข็งแรงพอ
เราจึงนำเค้าขึ้นประกาศหาบ้านในมหกรรมล็อตที่ 6 เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2549

(เป็นกิจกรรมที่ทางห้องจตุจักรจัดขึ้นเพื่อหาบ้านให้เหล่าน้องหมาน้องแมวที่ไม่มีที่อยู่ค่ะ)
พี่-เพื่อน-น้อง ห้องพันทิป ตามมาให้กำลังใจ ให้ความห่วงใย
โดยเฉพาะ น้องซัมซุง เด็กชายวัยสองเดือนกว่า กลายเป็นขวัญใจใครหลายคนในพริบตา มีหลายๆ ท่านติดต่อขอ น้องซัมซุง และเราก็ได้คัดเลือก

คุณสราญจิต กลิ่นบัว ล็อกอิน nongnoopoo เป็นคุณแม่คนใหม่

1 พฤศจิกายน 2549 หลังเลิกงาน เรารีบจับซัมซุงอาบน้ำ และสวมเสื้อที่ทำให้เค้าดูหล่อน่ารักที่สุด

 ตลอดจนตระเตรียมของใช้หลายชิ้น ของเล่น ขนมที่เค้าชอบ เพื่อเป็นของขวัญติดตัว

ตอนที่ไปส่ง ... เค้าดูร่าเริง และพูดคุยกับเราตลอดทาง เราเองก็พลอยมีความสุข

ที่เค้ามีวันนี้ ไม่ต่างจากทุกครั้ง พันธะสัญญาระหว่างเรา กับผู้ที่จะมาเป็นคุณแม่คนใหม่
คือ ขอให้รัก และเมตตาเค้ามากๆ และต้องทำหมัน มีอะไรปรึกษาช่วยเหลือกันได้ตลอดเวลา
แต่หากวันใดมีปัญหา ไม่สามารถเลี้ยงดูได้ ขอให้คืนกับเรา อย่าส่งต่อให้ใคร
เพราะคุณ คือคนที่เราเลือก และเชื่อมั่น เราถึงฝากชีวิตน้อยๆนี้ไว้
คุณสราญจิต ตกปากรับคำหนักแน่น ว่า จะรักจะเลี้ยงดูเป็นอย่างดี

ก่อนจากลา ซัมซุงเดินเตาะแตะเข้ามาหา เราหอมแก้มเค้าเบาๆ กับประโยคเดิม ๆ
“เป็นเด็กดีนะลูก”
และนั่นคือประโยคสุดท้าย..

เราได้ติดต่อพูดคุยกับคุณจิต บ่อยครั้ง
และทุกครั้งเรารู้ตัว เรากำลังยิ้มกับโทรศัพท์ เมื่อรู้ข่าว ซัมซุง สบายดี
เราบอกกับคุณจิต ว่า “ไว้เราจะไปเยี่ยมซัมซุงนะ”

มาช่วงหลังๆ ไม่รู้เพราะอะไร รู้สึกคิดถึงและห่วงซัมซุงอย่างบอกไม่ถูก

จึงได้พยายามติดต่อคุณจิต แต่คุณจิตไม่รับโทรศัพท์ ทั้งโทรศัพท์บ้านและมือถือ
ฝากข้อความก็ไม่มีการตอบกลับ ติดต่อทางหลังไมค์ก็เงียบไป
จนเราหวั่นวิตก และสัมผัสได้ถึงความกลัวที่ซ่อนอยู่
ก่อนหน้าสักระยะ
โทรไปที่บ้านคุณจิต เราดีใจมากที่มีคนรับ
เพราะที่ผ่านๆมาจะไม่มีคนรับ
มีแค่ครั้งเดียว ที่ผู้หญิงสูงวัยรับ แต่กลับบอกว่า บ้านนี้ไม่มีคนชื่อจิต (ทั้งที่ โทรไม่ผิดที่)

............................................................

วันที่ 21 เมษายน 2550

ติดต่อไปอีก คราวนี้ผู้ชายรับสาย

เราถามผู้ชายคนนั้น (ซึ่งน่าจะเป็นสามีของคุณจิต) เค้าบอกว่าคุณจิตไม่อยู่
ถามถึงน้องลัคกี้ (ในที่นี้ หมายถึง ชื่อใหม่น้องซัมซุง )
เค้าย้อนถาม “ลัคกี้ไหน?”

พอได้ยิน เรารู้สึกปั่นป่วน เราพูดต่อว่า “ก็น้องม๋าที่คุณจิตขอมาน่ะค่ะ”
คำตอบคือ “จิตเค้ายกให้น้อง ที่อยู่เมืองทองไปแล้ว”
เราฝากเบอร์โทรไว้ และฝากบอกให้คุณจิตติดต่อกลับมา


ตลอดทั้งวัน ไม่มีสายจากคุณจิตเลย
สามทุ่ม จึงโทรไปใหม่ ผู้ชายคนเดิมรับสาย
คุณจิตไม่อยู่ เราเลยถามว่า “คุณจิตให้น้องม๋าไปตั้งแต่เมื่อไหร่”
เค้าบอก “ผมก็ไม่รู้ แต่จะให้จิตโทรกลับคุณเอง”

คืนนั้น.... เราไม่ได้นอนเลย

...............................................................................
22 เมษายน 2550

..................................................................


เราไปหาคุณจิต ที่ทาวเฮ้าส์หลังนั้น
คุณจิตออกมาด้วยท่าทางที่แปลกไป
เราบอกว่า “เรามาเยี่ยมน้องซัมซุง ทั้งที่รู้ว่าซัมซุงไม่ได้อยู่ที่นี่
แต่เรามาเพื่อขอไปเยี่ยมน้องซัมซุง และพาไปตรวจสุขภาพ พร้อมทำหมันให้”
เค้าบอก “ไม่เป็นไร แถวนั้นมีคลินิก ไม่ต้องห่วง”



คุณจิตบอก ยกซัมซุงให้น้องไป (น้องอยู่ที่ไหน? เค้าตอบอยู่แจ้งวัฒนะ)
กับคำถามที่ว่าน้อง ชื่ออะไร “เค้าชื่อส้ม ชื่อจริงจำไม่ได้”
เราเลยถามกลับที่ว่า “ทำไมถึงจำชื่อน้องไม่ได้”
เค้าบอกว่า “เอ่อ เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน”
พอขอเบอร์โทร เค้าก็บอกว่า “ซิมเสีย โทรศัพท์หาย ติดต่อใครไม่ได้เลย”
เราบอกว่า “งั้นขอแผนที่ เพื่อจะไปเยี่ยม”
..... เค้าอึกอัก จนน่าอึดอัด
เลยตัดสินใจพูด “คุณจิตไม่ห่วง แต่เราห่วง” เค้าเรียกลูกชายหยิบกระดาษให้ และวาดแผนที่ลวกๆ
...มือเค้าสั่น จนผิดสังเกต...


บนแผนที่นั้นไม่มีเลขที่บ้าน ไม่มีรายละเอียดใดๆมากนัก
เราถามถึงชื่อหมู่บ้าน และบ้านเลขที่ เค้าก็บุ้ยใบ้บอกเลขที่ประมาณนี้ๆ ชื่อหมู่บ้านจำไม่ได้
เค้าบอกมีหลังเดียวที่มีรั้วสีน้ำตาล

เราถามว่า “ทำไมถึงให้ซัมซุงกับคนอื่นไ ป”
เค้าบอกว่า “ได้งานทำ เลยไม่มีเวลา ให้ไปประมาณเดือนนึงแล้ว”
เราเริ่มเสียงเข้ม “ทำไมถึงไม่คืนกับเรา ทั้งที่บอกไว้แล้ว”
เค้าบอกว่า “เห็นเราอยู่ไกล”
เราย้ำ “คุณจิตเอาน้องซัมซุงไปทิ้งไหน ขอให้บอก เราจะไปช่วยเค้า”
เค้าบอก “ไม่ได้เอาไปทิ้ง ให้คนชื่อส้มจริงๆ”


ประโยคต่างๆที่รับรู้ เราเจ็บปวดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามเข็มนาฬิกาที่เดินไป
ในขณะที่ ท่าทางของคุณจิต ดูมีพิรุธ ล่อกแล่ก ไม่ยอมสบสายตา

เราได้ขอให้คุณจิตไปหาคุณส้มกับเรา แต่โดนปฎิเสธ
และดักคอว่า “ถ้าเราไปอาจจะฟาวล์ เพราะบ้านนั้นเค้าชอบไปโคราช ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์”
เราบอกไม่เป็นไร ถ้าซัมซุงอยู่ ก็คงไม่ได้ไปไหน
เค้าบอก “บางทีเค้าก็อาจจะซัมซุงไปเที่ยวด้วย”

เราบอก “ไม่เป็นไร ถ้าไปไม่เจอ จะกลับมาใหม่ รั้วบ้านถูกปิดไป...

เราเริ่มร้องไห้ และขับรถไปหาป้าตุ้ย amornsri
ป้าตุ้ยรู้เรื่อง ก็รีบขันอาสาไปเป็นเพื่อน เพื่อช่วยตามหาน้องซัมซุง...

เจอบ้านตามที่ระบุไว้ในแผนที่
แต่มันเป็นบ้านร้าง ที่ประกาศขาย ผ่านศูนย์กลางฝากขายบ้าน ERA HOUSE
บ้านเลขที่ 3/99 หมู่บ้านโพธิ์แก้ว ริมคลองประปา แจ้งวัฒนะ

เราและป้าตุ้ยช่วยกันสอบถามเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกับหลังนี้
ก็ได้คำตอบว่า คนชื่อส้ม ย้ายไปได้สองปีแล้ว น่าจะไปอยู่เมืองทองธานี

บ้านที่อยู่ด้านข้างอีกหลัง ก็บอกว่าย้ายไปนานหลายปี

ไม่มีใครมีรู้ชื่อนามสกุลจริง หรือเบอร์ของคนชื่อส้ม

...................วันนั้นอากาศร้อนมาก แต่มือของเรากลับเยียบเย็น.......
เราย้อนกลับมายังบ้านคุณจิต

คุณจิตเห็นรถเรา (เค้ารีบปั่นจักรยาน ออกจากบ้าน)
เราและป้าตุ้ย ได้สอบถามละแวกร้านอาหาร ใกล้เคียง
เค้าบอกว่า “ไม่เคยเห็นเค้าเลี้ยงม๋าเลย”

........................................................

เราเดินดิ่งไปยังบ้านที่ติดกับบ้านคุณจิต

ถามน้องผู้หญิงคนนึง เค้าบอกว่า “นู๋มาทำงานบ้านที่นี่ 5 เดือนแล้ว ไม่เคยเห็นเค้าเลี้ยงนะคะ”

(บ้านหลังนี้ เมื่อครั้งส่งน้องซัมซุง คุณจิตได้ชี้น้องม๋าบ้านนี้ให้ดู พร้อมกับบอกว่าสงสารม๋าตัวนี้มาก ดูสิ เจ้าของบ้านไม่ใส่ใจมันเลย ไม่รู้ทำอย่างงี้ได้ยังไง .... )
น้องม๋ามีสายพันธุ์ตัวอ้วนกลม ตัวที่ว่า วันนี้ยังคงนอนมอมแมมในรั้วบ้าน เหมือนเดิม

ในขณะที่ซัมซุง ของคุณจิต ไปอยู่ไหนไม่รู้…
เราเดินถัดไปบ้านคุณจิต ได้พบคุณแม่

สรุปคือ “เคยเห็น แต่ไม่เห็นนานแล้ว ชั้นไม่รู้เรื่อง”
เราฉุกคิด จึงถามต่อ “คุณจิตเอาไปน้องที่อยู่เมืองทองรึเปล่า”
คำตอบ “โอ๊ย เลี้ยงไม่ได้หรอก มันอยู่คอนโด”

เสียงมือถือเกิดดังขัดจังหวะ เป็นเบอร์ที่ขึ้นด้วยศูนย์สอง
เสียงตามสายจากคุณจิต สั่งให้เราไปพบเค้าที่ท้ายซอย
เราบอก “นี่เราอยู่ตรงหน้าบ้านคุณ ทำไมต้องเจอที่ท้ายซอย”
“ไม่อยากมีปัญหากับแฟน”

..............................................................................

พอไปท้ายซอย ก็พบคุณจิต รออยู่
เราและป้าตุ้ย พยายามช่วยกันพูด เพื่อให้เค้าบอกความจริง
ป้าตุ้ย “อย่าโกหกเลย มีอะไรให้พูดความจริง จะได้ไปตามหาช่วยเหลือน้องเค้าถูก เอาไปทิ้งไหนก็บอกมา”
คุณจิต “ไม่ได้เอาไปทิ้งไหน ให้บ้านหลังนั้นจริงๆ”
ป้าตุ้ย “ก็เราไปกันมาเนี่ย บ้านหลังนั้นน่ะ เค้าประกาศขาย ถามใครก็บอกประกาศขายมาหลายปีแล้ว ทำไมทำกันอย่างนี้
บอกมาเลย เอาไปไว้ที่ไหน”
คุณจิต “ให้คนชื่อส้มไปจริงๆ ก็เอาไปส่งที่บ้านหลังนั้น”
ป้าตุ้ย “งั้นเอาเบอร์มา”
คุณจิต “เบอร์มันอยู่ในซิม ๆ เสีย แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวจะให้ที่ดีแทคคัดลอกเบอร์ให้ แล้วจะรีบโทรไปบอกคุณติ๋มพรุ่งนี้ 6 โมงเช้า
หรือไม่ก็เย็นนี้เลย”
ป้าตุ้ย “ส้มชื่อจริงว่าอะไร”
คุณจิต “วรินทร์ทอง แก่นจันทร์” (ก่อนหน้า บอกกับเราว่าไม่รู้ชื่อจริง)
ป้าตุ้ย “ ให้ไปเมื่อไหร่”
คุณจิต “สามเดือนแล้ว” (ก่อนหน้า บอกให้ไปเดือนนึง)
ป้าตุ้ย “ทำไมถึงไม่เลี้ยงเค้า”
คุณจิต “แฟนไม่ให้เลี้ยง” (ก่อนหน้า บอกได้งานทำ)

ระหว่างที่ป้าตุ้ยซักถาม ดูคุณจิตหวาดหวั่น คอยเอามือบิดหมวกไปมา นิ้วเท้าดูจิกเกร็ง

เราฝืนยิ้ม ก่อนบอกว่า “ขอนะคะ ขอให้บอกกับเรา ช่วยน้องซัมซุงด้วย”


..............................................................


กลับมาถึงห้อง เราเดินไปนอกระเบียง มองฝ่าความมืด

เราเห็นแม่และลูกซัมซุงนั่งร้องไห้อยู่ในความมืดนั้น เราเฝ้ารอโทรศัพท์จากคุณจิตอย่างจดจ่อ
แต่ก็แค่รอ ไม่มีการติดต่อเช่นเดิม
เราโทรเข้าบ้านคุณจิต ก็ไม่มีใครรับ มือถือ ก็เพียงให้ฝากข้อความ

เราได้เสาะหาเบอร์โทรศัพท์ ผู้ที่เป็นเจ้าของบ้านที่ประกาศขาย จาก ERA HOUSE
จนรู้ว่า เค้าชื่อคุณก้อย พัชรี

เราเล่าเรื่องให้ฟัง คุณก้อยบอกเค้าคือเจ้าของบ้าน ซื้อต่อมาจากคุณส้ม ได้ 2 ปีแล้ว ก่อนจะฝากขายบ้านผ่านโบรกเกอร์

ถามถึงชื่อนามสกุลจริงและเบอร์โทรของคุณส้ม
คุณก้อยบอกจำไม่ได้จริงๆค่ะ

.

.

.

เราจะไปหาคุณจิตอีก ในเร็ววันนี้
และอยากจะน้อมขอความเมตตาจากทุกท่าน ได้โปรดช่วยน้องซัมซุงด้วยนะคะ

หากผู้ใดพบเห็น เด็กชายมีลักษณะตามรูป อายุตอนนี้ ประมาณ 8 เดือน
ติดต่อ ใบมอส 081-7070877

หรือท่านใดมีทางออก โปรดช่วยแนะนำ
สำหรับผู้ที่ทำให้เราได้พบซัมซุง เรามีเงินรางวัลมอบให้ เพื่อตอบแทนความเมตตาค่ะ
ถึงแม้ขณะนี้เรากำลังอ่อนแอ แต่ยังคงเข้มแข็งที่จะพยายามตามหา ซัมซุง ต่อไป

---------

เรื่องราวของการเสาะหาซัมซุง ยังไม่จบเพียงเท่านี้

หากแต่ หัวใจที่แหลกสลายของคุณใบมอส ที่ มีเจตนาเพียง

ต้องการทราบว่าซัมซุงอยู่ไหน